Μνημη Κ. Κουβίδη, Χ. Τσοκανή

Εις  μνήμη  του  Κωνσταντή  Κουβίδη

 Τον   Κωνσταντή  τον γνώρισα  από  τον  φίλο μου  τον Δήμο την περίοδο  που ετοίμαζα  τη  μελέτη  μου  για  τον μύθο  της  Μέδουσας  και  τη  μυθική καταγωγή  της  μουσικής. Συνάντησα ένα  νέο πρόσχαρο και ταυτόχρονα  σοβαρό, μ’ εκείνη  τη δροσερή σοβαρότητα που δίνει στα  πρόσωπα  ορισμένων νέων  ο ζήλος τους, η αφοσίωσή τους  σε κάτι  που όλο το πλησιάζουν  και όλο τους ξεπερνά. Στον  Κωνσταντή αυτό το κάτι ήταν η μουσική. Συναντηθήκαμε λοιπόν σ’ έναν  κοινό τόπο, τη μουσική, εγώ από τη μεριά  της μελέτης  εκείνος από τη μεριά της καλλιτεχνίας. Σ’ αυτόν   τον  κοινό  τόπο ηχούσαν δυο πράγματα: το πνευστό, ο αυλός του οποίου προσπαθούσα  να  ανιχνεύσω το ποιόν και τη σημασία  του και  από  την άλλη τα κρουστά  του Κωνσταντή. Από την πρώτη στιγμή  ταυτίστηκαν μέσα  μου ο ρυθμός και τα χτυπήματα  των τυμπάνων  και  των  δίσκων  με  τον παλμό  της νεότητας  του Κωνσταντή.   Καθώς  τον έβλεπα  μερικές  φορές  σκυμμένο μπροστά  από τα τύμπανα  ή  περιστρεφόμενο  γύρω  τους  μου φαινόταν  ότι παραδινόταν  σ’ ένα  ρεύμα  που δεν μπορούσε παρά να είναι το ίδιο το ρεύμα  μιας  ζωής  που χαίρεται  να αυτοσχεδιάζει, να  επιταχύνεται  και  να επιβραδύνεται, να κοπιάζει, αλλά  και να πανηγυρίζει  επειδή   ο κόπος  αυτός  δεν χαραμίζεται. Πραγματικά, μ’ αυτό το παιδί  είχα  την εντύπωση  ότι τίποτα  δεν  γίνεται άσκοπα, δεν  το κάνει  εκείνος  άσκοπα.
  Συμβαίνει  συχνά  όταν ακούω  νέους    μουσικούς, ιδιαίτερα  ντράμερς,  να προσέχω  μια τάση  τους,  ανεξέλεγκτη  σχεδόν,  να  επιβεβαιώσουν  στον ίδιο τους  τον εαυτό μια ικανότητα, μια δεξιοτεχνία. Μοιάζει  σαν  μια απόκλιση του ήχου, ένα λοξοδρόμημα  που δεν κατορθώνει   να  επιστρέψει  στον κύριο άξονα. Αυτό  το « ξεχείλωμα», ας  το πω  έτσι, δεν το είχα παρατηρήσει  όσες φορές  άκουσα  τον Κωνσταντή. Κ’ αυτό  μου  μετέφερε  από τη μεριά  του  μια  ηρεμία  και μια  γλυκύτητα  και πάνω  απ’ όλα  την αίσθηση ότι όσα κάνει, ξέρει – και  πόσο  νωρίς  το ήξερε  αυτό ! – ότι είναι  τα  εντελώς  απαραίτητα. Στις  συζητήσεις μας  επίσης  ήταν απόλυτα  διαλογικός, συνδεόταν  δηλαδή  ακριβώς   με  το  αντικείμενο  της  κουβέντας   μας  και  δεν έβρισκε  προσχήματα  για  να  μιλήσει  γύρω  από άλλα  ζητήματα.
 Χρειαζόμουν  αυτή τη  στάση, χρειάζομαι  πάντα  να  βλέπω  και  ν’ ακούω  τον εξελισσόμενο  ήχο  της  ωριμότητας   μέσα  σ’ έναν  άνθρωπο  που  δεν έχει  ακόμα  ωριμάσει  εντελώς  από  βιολογική  σκοπιά. Ο  Κωνσταντής ήταν  η ενσάρκωση  της  στάσης  αυτής.  Γι  αυτό  και  θα  κρατήσω  μέσα  μου  ζωντανή  τη  μνήμη  αυτού  του  νεαρού   με  το  διονυσιακό παίξιμο  και  το  απολλώνιο  βλέμμα. Και πιστεύω  ότι  οι ήχοι  που  μας  προσέφερε  καθώς  και  τα  χαμόγελά του  στο  τέλος  με   το  χειροκρότημα  δεν  θα  σβήσουν  ποτέ.

Χαρίκλεια  Τσοκανή