Κ. Κουβίδης, Γκ. Χατζηαλεξάνδρου

Μουσική                                 Γράφει η Γκέλυ Χατζηαλεξάνδρου
 

Κώστας Κουβίδης

Δύσκολο να μετρηθεί το ταλέντο, ωστόσο όταν ξεφεύγει από το μέσο όρο είναι αδύνατο να μην χαρακτηριστεί ως εξαιρετικό. Στη μουσική, βασικά (όχι όμως αρκετά) θεωρούνται το μουσικό αυτί, η αίσθηση του ρυθμού. Μουσική αντίληψη, ευαισθησία, κριτήριο, τελειομανία, ανεπτυγμένη αίσθηση του ωραίου. Οι περισσότεροι επαγγελματίες μουσικοί που διαπρέπουν διαθέτουν κάποια από αυτά, σπάνια όλα. ‘Οταν απαντώνται όλα σε ένα πρόσωπο τότε ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για εξαιρετικό ταλέντο!

Στην περίπτωση του Κώστα Κουβίδη υπάρχουν όλα αυτά τα χαρίσματα μαζί με τη χωρίς όρους αγάπη για τη μουσική αλλά και την αμέριστη υποστήριξη δύο ξεχωριστών ανθρώπων, των γονιών του.

Ξεκίνησε να παίζει ντραμς σε ηλικία 12 ετών στη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσε. Μέχρι τα 18 φοίτησε στο σύγχρονο ωδείο. Στα 14 (1991) ξεκίνησε να ασχολείται με την jazz μουσική παρέα με τον Χάρη Καπετανάκη και αργότερα τον Γιάννη Οικονομίδη, με τους οποίους συνδέθηκε με στενή φιλία και διατήρησε μακρόχρονη συνεργασία σε διάφορα τζαζ σχήματα. Η τζαζ είναι το κατεξοχήν δύσκολο πεδίο που μπορεί να δοκιμαστεί ένας drummer και δη σε τόσα νεαρή ηλικία, γεγονός που φανερώνει την πρώιμη ωριμότητά του. Στα 1 9 φεύγει για σπουδές στο Berklee College of Music (Boston) με υποτροφία όπου διδάσκεται από κορυφαίους μουσικούς, όπως: Ron Savage, Joe Hunt, Jackie Santos, Yoron Israel, Ron Mahdi. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα παίζει σταθερά με πολλούς γνωστούς μουσικούς και groups  (Γ. Κοντραφούρης, Jazz Frequency quintet, Jazz Warriors, Τ. Πατερέλης κα) σε clubs και φεστιβάλ (Δημήτρια, Πανευρωπαϊκό jazz festival Αθηνών κ.α.). Έχει εμφανιστεί με τον Graig Bailey, την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Deborah Davies και τη Sheila Jordan. Το παίξιμο του Κώστα χαρακτηρίζεται -από την αρχή ακόμα- από απίστευτη ωριμότητα και σεμνότητα όπως και η στάση του ίδιου απέναντι στους συναδέλφους. Συνήθως από τα εξαιρετικά ταλέντα και ιδίως από τα «παιδιά θαύματα» περιμένει κανείς ιδιοτροπίες, ίσως κάποια έπαρση όχι όμως και από το συγκεκριμένο «παιδί θαύμα».Η αυξημένη του αντίληψη και ευαισθησία τον οδήγησαν σε αξιοθαύμαστη σεμνότητα, τελειομανία και πολλές φορές στο να είναι αυστηρός με τον εαυτό του αλλά και στο να θεωρείται ιδανικός συνεργάτης. Αέρινη αίσθηση του ρυθμού, μουσικότητα που βγάζει νότες και τραγούδι από ένα κατεξοχήν ρυθμικό όργανο, αντίληψη του τι παίζουν οι υπόλοιποι και η ανάδειξή τους, όλα χαρακτηριστικά του ιδανικού drummer, του Κ. Κουβίδη. Τελικά, ο Κώστας Κουβίδης ήταν ο καλύτερος drummer στην Ελλάδα. Και τολμώ επιτέλους να πω αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια - που συχνά οι ανασφάλειές μας, η διπλωματία μας αλλά και η σεμνότητα αυτών που αφορά, δεν μας αφήνουν να ξεστομίσουμε ή ακόμα και να παραδεχτούμε -γιατί πια το σπουδαίο αυτό μυαλό και ταλέντο, ο φίλος μας εντελώς απρόοπτα και πρόωρα έφυγε από κοντά μας. Δεν θέλω το συγκεκριμένο γραπτό να θεωρηθεί «νεκρολογία». Μια απόπειρα μόνο να παρουσιάσω το πληθωρικό ταλέντο, τα χαρίσματά του Κώστα Κουβίδη αλλά και να αναπολήσω τη γλύκα που μου άφησε σαν άνθρωπος. Ένα αφιέρωμα είναι σε ένα φίλο, που ίσως θα έπρεπε να γραφτεί (και θα μπορούσε) πολύ νωρίτερα. Έτσι, για να γνωρίσετε ένα σπουδαίο μουσικό. . .