ΑΜΟΙΡΗ ΜΟΙΡΑ (Στον Κώστα
Κουβίδη)
Ζωή!
Γιατί με πέθανες πριν καν
να με ρωτήσεις!
Ποια είσαι εσύ που την
αναπνοή μου θέλησες να στερήσεις
με τρόπο τόσο αυταρχικό,
σαν κάποιος που τις ώρες του σκοτώνει
λες κι άξιζα να γίνω
ξαφνικά εγώ…τίποτα, σκόνη.

Κάποτε πάσχιζα το μέλλον
να αλλάξω
με οδηγό το παρελθόν, που
το ξεχνάνε όλοι
να διασώσω προσπαθούσα τη
γενιά μου
που εκφυλίζεται σαν
έμβρυο μες στη
φορμόλη.
Αγάπησα τους νέγρικους
ρυθμούς,
βαθιά στα κύτταρα ένα
γκόσπελ πήρα
μα ήσουν τόσο απότομη,
τόσο άχαρη, Ζωή
που ούτε καν αυτοί, οι
άγγελοι οι νέγροι
μπόρεσαν να φρενάρουνε τη
λύσσα, την ορμή
που σαν φτυσιά απόψε
εκτόξευσες
πάνω στην άμοιρή μου
μοίρα.
Ζοέλ Σότο (26-04-07)