Υποτροφία: "Κ. Κουβίδης"

<< Ιούλιος 2018 >> 
 Δε  Τρ  Τε  Πε  Πα  Σα  Κυ 
        1
  2  3  4  5  6  7  8
  9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     

Για τον Κώστα

Ποιήματα, ζωγραφικοί πίνακες και κείμενα, αφιερωμένα στον Κώστα.

Ποιήματα αφιερωμένα στον Κώστα.

Άμοιρη Μοίρα, (Suerte Maldita), Joel Soto

Ο Κουβανός μουσικός και ποιητής Joel Soto έγραψε αυτό το ποίημα για τον Κώστα την νύχτα του ατυχήματος. Το ποίημα γράφτηκε στα ισπανικά - δες στην αγγλική σελίδα- και μεταφράστηκε με την συνεργασία του.

soto

 

ΑΜΟΙΡΗ ΜΟΙΡΑ (στον Κώστα Κουβίδη)

Ζωή!

Γιατί με πέθανες πριν καν να με ρωτήσεις!

Ποια είσαι εσύ που την αναπνοή μου θέλησες να στερήσεις

με τρόπο τόσο αυταρχικό, σαν κάποιος που τις ώρες του σκοτώνει

λες κι άξιζα να γίνω ξαφνικά εγώ…τίποτα, σκόνη.

 

Κάποτε πάσχιζα το μέλλον να αλλάξω

με οδηγό το παρελθόν, που το ξεχνάνε όλοι

να διασώσω προσπαθούσα τη γενιά μου

που εκφυλίζεται σαν έμβρυο μες στη

φορμόλη.

 

Αγάπησα τους νέγρικους ρυθμούς,

βαθιά στα κύτταρα ένα γκόσπελ πήρα

μα ήσουν τόσο απότομη, τόσο άχαρη, Ζωή

που ούτε καν αυτοί, οι άγγελοι οι νέγροι

μπόρεσαν να φρενάρουνε τη λύσσα, την ορμή

που σαν φτυσιά απόψε εκτόξευσες

πάνω στην άμοιρή μου μοίρα.

 

Ζοέλ Σότο (26-04-07)

Ασε τον νιό να προσπεράσει, Στ. Βασίλαρος

Ο γιατρός και ποιητής Σταμάτης Βασσίλαρος, έγραψε αυτό το ποίημα για τον Κώστα.

vasilaros

 

Άσε τον νιο να προσπεράσει,

μιας και βιαστικός θάρρεψε

πως έδωσε όλους τους δυνατούς ρυθμούς ζωής.

Εμείς, μαρμαρωμένοι άφωνοι κομπάρσοι,

με δάκρυα βουβά ή ξεφωνητό πόνου,

δεν αφήνομε τ’ ατσαλένια δεσμά,

μη φύγει η ύλη

ζυμωμένη με μουσική και κλάμα,

για ανακύκλωση.

Τυχερός όποιος την ώρα μηδέν

αφήνει πίσω άυλα χνάρια,

τραγούδι παρηγοριάς για εμάς,

που ξαφνιασμένοι από την δύναμη του τίποτα,

σέρνουμε τον χορό του παραλόγου.

                                        Σταμάτης Βασίλαρος

                                                28/4/2007

Kostas Kouvidis, by GM Foster

Ο Αμερικανός ποιητής Greg M Foster έγραψε αυτό το ποίημα για τον Κώστα. Το ποίημα παρουσιάστηκε στο Half Note Jazz Club, στην Αθήνα (10 Ιανουαρίου 2008) από τον Greg Foster, με το Bobby Watson Sextet.

foster 

 

KOSTAS KOUVIDIS

I did not know him

We traded no nods nor words

But glimpses and grunts

his punctuation was all stops

split pauses   dashes

semi colons   ellipses  elisions

apostrophes   parenthadids

demi klooks    interrapops

exclamations brief and few

his brushwork was precise

wiped switches  snaffles and snuffs

taut as a whisper in a thicket

light as a cats moustache

glancing tricks in brass

hisses glints

top-tocks settin’ the pace

drive that ride

highlights on the shimmering surface

of music

rolls and shuffles

rimsnaps and drumthumps

deep in the pocketa-pock

on the long slide

hip volumes of space

for bass to build his columns in

piano his arched aquaduct

open sluice for tenor to float through

pushing good air

into this smoky moke

his accidental absence

dyes the silence

another color

                   -0-

C 2007 by gm foster

Σιωπή τρυπά τα τύμπανα, Α. Αλεξανδρίδης

Ο ψυχαναλυτής και ποιητής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, νονός του Κώστα, έγραψε αυτό το ποίημα για εκείνον.

alexandridis

clouds-waterlilies-monet

 

Σιωπή τρυπά τα τύμπανα

                    μνήμη Κωνσταντή Κουβίδη

 

Με κρόταλλα τον έκοβες τον χρόνο στο ρυθμό.

Στο μέτρημα των χτύπων σου, τρομαχτικός!

Χτυπήματα οργιαστικά. Απελευθερωτικά,

ειρωνικά, ερωτικά, μα πάνω απ’ όλα: αγαθά!

Η αισθητική της δύναμης. Χαρά: ‘‘Πάτα γερά!’’

Και ξαφνικά, χωρίς ‘‘ανκόρ’’, σιωπή.

Κι εμείς, συγκλονισμένα τύμπανα

Σε εμπεριέχουμε, Σε συνηxούμε…

Hay, Mr Tambourin baby-face man

Just play a song for me, I’m not sleeping

Anymore…

 

Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, ο νονός του, 21/11/07

He Shines

Η Jo Ann Pickens, Αφρομερικανίδα τραγουδίστρια γεννημένη στο Τέξας που ζει στο Παρίσι και ο Michel Dravigny, Γάλλος πιανίστας και συνθέτης εγραψαν αυούς τους στίχους που μελοπίησε ο M. Dravigny και το κομμάτι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη 2η Διεθνή Τζαζ Συνάντηση Κώστας Κουβίδης 2009 στο Ηράκλειο. Ο Κώστας είχε γνωριστεί με την Jo Ann το 2005 στο Half Note Jazz Club οπου εμφανιζόταν. Ενα σχέδιο για κοινές εμφανίσεις τους εμεινε να εκκρεμεί...

 

HE SHINES (For Kostas)

He was a talented young man

He was a generous young man

He was gifted and from a tender young age

He had rhythm in his hands

And when I met him, in the club that night

As we talked, I felt in my heart

That one day I’ll be watching him

Playing with the Stars

He shines, He shines, He shines

Kostas, play for me …

Thank you for the music

Thank you for the rhythm

Thank you for the spirit

Thank you for the dedication

Ευχαριστώ

And when I met you, in the club that night

As we talked, I felt in my heart

That one day I’ll be watching you

Playing with the Stars

You shine …

 

(Words by Michael Dravigny & Jo Ann Pickens)

Σκληρός Πυρήνας, Mc Yinka

O Manolis Afolanio - Mc Yinka, που γεννήθηκε και ζει στην Ελλάδα, από Νιγηριανούς γονείς, έγραψε αυτό το ποίημα για τον Κώστα Κουβίδη. Υπήρξαν και οι δύο μέλη του σχήματος Beatdrop (2004 - 2006). Ο Mc Yinka με τον Χρήστο Θεοφιλόπουλο έγραψαν τη μουσική στα beats του Κώστα και το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ ΑΛΑΝΑ, που κυκλοφόρησε το 2009. (ακούστε το τραγούδι εδώ)

yinca


ΣΚΛΗΡΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ

                                         …the beat goes on 

                                and the beat goes on....Kubo                 

Είναι ακόμα εδώ τ αστέρι σου και ξεχωρίζει.               

Όπως και τότε, που έπαιζες ρυθμούς από τους χτύπους της καρδιάς.

Περήφανος τυπάς που αστράφτει και πάντα θα σου λέει

                                                    είσαι αυτό που κάνεις 

ανήσυχο πνεύμα που αναζητά χνώτα  ταιριαστά επικοινωνίας        

σαν παιδί να παίζεις στ ανοιχτά της μουσικής

στο συναίσθημα και την τσίτα πάντα θα είσαι επιρρεπής

στους δρόμους της ψυχής

σε γειτονιές τσαλακωμένες

η σκέψη σου να σε τρώει γιατί διάλεξες δρόμο στενό και μακρύ

μα έβαλες κάτω το κεφάλι και δούλεψες για την εξέλιξη

το πρόσωπο σου λάμπει

 η αγνή σου μουσική βγάζει

             την ντομπροσύνη που ο καθένας μας θαυμάζει,

ένας αλήτης ρυθμός που χορεύει τα όνειρα μας

είσαι ένας σκληρός  πυρήνας.

Χωρίς τίτλο, Έλλη Πετράκη

Ακίνητος – χαλασμένος – τερατώδης.
Ο χρόνος.
Γυρίσανε μπρος πίσω οι στροφές.
Δεν ξημερώνει, δεν βραδυάζει.
Εξαφανίστηκαν τα χρώματα.
Μείνανε κάποιες άσκοπες κινήσεις.
Βήματα πάνω κάτω, χέρια πέρα δώθε,
Σαν μαριονέτα που έχασε τα λόγια της
Και πλέει στο κενό – αμήχανη.

Και ξαφνικά το πείσμα ποτισμένο έξαλλη αγάπη.
Αγάπη τρελαμένη, πλημμυρισμένη παθιασμένο πόνο.
Γονεική αγάπη που ως τώρα
αθώα θήλαζε την ομορφιά που εξέπεμπε
το χαρισματικό βλαστάρι. Όταν
με δυο μπαγκέτες πάνω σ΄ένα τεντωμένο δέρμα
δέσμευε τους ήχους και τους μεταμόρφωνε
                              σε γαλαξία χρυσάργυρο.
Δεν το χαρίζομε στον χρόνο
αυτό που έκανε τον κόσμο
να ψάχνει
και να βρίσκει τον πυρήνα του.

Ο χώρος γέμισε κορμιά παλλόμενα
λιωμένα στης μουσικής συγκίνησης
                      το αρχέγονο καμίνι.
Η αύρα τους εμποτισμένη
με της διεσταλμένης παρουσίας του απόντα
το αιθέριο έλαιο.

                  Για τις 30 6ου, 1 – 2 7ου 2008
ΕΛΛΗ ΠΕΡΡΑΚΗ


Δεν είμαι άνθρωπος μα ήχος, Καίτη Μακρή

Δεν είμαι άνθρωπος μα ήχος
 
Δεν είμαι άνθρωπος μα ήχος
Η σάρκα μου μη σας γελά
Σάρκα - τσιγγάνα, σάρκα - στίχος
Τα τύμπανα για ν’ ακουμπά
 
Αν δεν υπάρχω στη ζωή
Θα με ακούτε εδώ κι εκεί
Στο κτύπο μέσα, άλλης καρδιάς
Και της δικής σας γιατριάς
 
Δεν είμαι άνθρωπος εγώ
Είμαι παλμός, είμαι ρυθμός
Είμαι αέρας, ήχος, χρώμα.
Είμαι του σύμπαντος το σώμα.
 
 
Καίτη Μακρή
Αλεξανδρούπολη, 2009



You are what U do, Hard Groove Quartet

You Are What U Do
 

We gonna make you smile up there Buddy
This is for You
Come on  We’re gonna Rise it  Up

Shine True Star through the stage at the back
Beat Beat that  Beat from within your heart
You’re the base that keeps moving around and about
Pace me Up to a higher ground

You really know how to raise a pulse
Hit  that Drum
Touch that Drum
Play with impulse

Let’s Groove Again Together Sometime
Let me know, will you let me know?

A rehearsal, just a jam, no pressure, no crowd
Heartfelt , sound like speech so proud
We are Free, Free, bonds lifted for good
Convey that Thrill
I think you should.

 

HardGroove Quartet

 

Thessaloniki 2012

Πίνακες ζωγραφικής αφιερωμένοι στον Κώστα.

Portrait, by A. Katsivelaki

Πορτρέτο του Κώστα Κουβίδη από την Αλεξάνδρα Κατσιβελάκη, 2007

katsivelaki

Portrait, by L. Kouvidou

Πορτρέτο του Κώστα Κουβίδη από τη Λίνα Κουβίδου, 2007

kouvidou

Portrait, by E. Kasapis

Kώστας Κουβίδης, πίνακας του Ηλία Κασάπη, 2008

kasapis

Kostas Kouvidis, by N. Anestis

Kostas Kouvidis: πίνακας του Νίκου Ανέστη, 27/6/2009

anestis

Κείμενα αφιερωμένα στον Κώστα.

Ο Κωστάκης των «Γκούλαγκ» έφυγε..., εφημερίδα "Αγγελιοφόρος"

Ο Κωστάκης των «Γκούλαγκ» έφυγε…

  Τα ξημερώματα της Πέμπτης, σ΄ένα αυτοκινητιστικό στην Αθήνα, ο 29χρονος Κώστας Κουβίδης έχασε τη ζωή του. Αυτό σήμαινε πολλά για πολλούς και κυρίως για όλους όσοι αγάπησαν ένα από τα πιο θρυλικά συγκροτήματα της πόλης, τους «Γλούλαγκ», στο οποίο έπαιζε τύμπανα (στη φωτογραφία του συγκροτήματος δεύτερος από αριστερά).

  Ο Κωστάκης, όπως τον ήξεραν οι περισσότεροι, συμμετείχε σε διάφορα rock & jazz groups της πόλης. Το 1996 ως μέλος των «Γκούλαγκ» ηχογραφεί το «Πάτα Γερά». Στα 19 φεύγει για σπουδές στο Berklee College of Music (Boston) με υποτροφία όπου παίρνει μαθήματα από κορυφαίους μουσικούς, όπως οι Ron Savage, Joe Hunt, Jackie Santos, Yoron Israel, Ron Mahdi. Επιστρέφοντας στην Ελλλάδα παίζει σταθερά με πολλούς γνωστούς μουσικούς και groups ( Γ. Κοντραφούρης, Δ. Βασιλάκης, Δ. Δημητριάδης, JFQuintet, Jazz Warriors, Τ. Πατερέλης κα) σε clubs και φεστιβάλ (Δημήτρια, Πανευρωπαικό Jazz Festival Αθηνών κ.λ.π.). Ακόμη έχει εμφανιστεί με τον Graig Bailey (σαξοφωνίστα του Ray Charles) και την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Deborah Davies.

  Αντί κάτι άλλου, ο Αλέκος «Γκούλαγκ» Κανταρτζής θυμήθηκε και γράφει για τον Κωστάκη:

  «Όταν κάποτε συνάντησα την Cassandra Wilson με ρώτησε γιατί ο κόσμος στην Ελλάδα δεν χορεύει στις τζαζ συναυλίες.  Δεν ήξερα πώς να το εξηγήσω. Και τότε θυμήθηκα που, όταν βρεθήκαμε με τον Κουβιδάκο στη Βοστόνη, για μια μέρα, πήγαμε σε ένα μικρό, εντελώς λιτό live-jazz club το «Wallys». Ένα ζευγάρι καθόταν στο μπάρ, φιλιόταν και κουνιόταν ταυτόχρονα στο ρυθμό ενός υπέροχου jam, όπου πρωταγωνιστούσε ένας μαύρος αλητάκος τρομπετίστας. Όταν η μπάντα σταματούσε, χειροκροτούσαν με όλη τους την καρδιά και, όταν η μπάντα ξανάρχιζε, συνέχιζαν κι αυτοί να φιλιούνται. Αυτή ήταν η απάντηση: η μουσική είναι μέρος της ζωής σου, και εκφράζει την καθημερινότητα σου, δεν είναι δυό ώρες που έτυχε να βρεθείς στη συναυλία κάποιου φημισμένου ονόματος της jazz.   

  Στο βιογραφικό του Κωστάκη δεν γράφει ότι άρχισε να σπάει τα τύμπανα από πολύ μικρός ακούγοντας punk. Δεν ξέρω αν δικαιούμαι να γράφω συτά τα λίγα λόγια γι΄αυτόν, ούτε μεγαλώσαμε μαζί ούτε ανήκω σ΄αυτόν τον κύκλο των μουσικών και φίλων του που βρίσκονταν κάθε μέρα. Αραιά και που τον πετύχαινα και πρώτο θέμα ήταν πάντα η μουσική.

  Του ήταν αδιανόητο να παίξει στα σκυλάδικα ούτε καν μαζί με «αξιοπρεπείς» καλλιτέχνες. Για να συμμετάσχει κάπου έπρεπε πρώτα απ όλα να το πιστεύει. Αυτό το συζητούσαμε για πολλή ώρα την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε.

  Σίγουρα η ζωή του είναι πολύ περισσότερα πράγματα απ το punk, όμως καταθέσαμε μαζί την ψυχή μας, δημιουργώντας, ηχογραφώντας μερικά τραγούδια και παίζοντας μερικά πολύ όμορφα Live. Πιο punk απ' όλους μας, ασυμβίβαστος και περήφανος. Την ώρα που έφευγε έκουσα μετά από πολύ καιρό το αγαπημένο του κομμάτι απ’ την μπάντα, το «Πάτα γερά». Ισως κάτι να υπάρχει παραπέρα και, όπως μας είχε πεί πριν από μια εμφάνιση της μπάντας, «πάμε για να τους γ… όλους τώρα». Πάτα γερά, πάτα ψηλά!

  Οι τότε και τωρινοί «Γκούλαγκ» συνυπογράφουν: Αλέκος «Γκούλαγκ» Κανταρτζής, Κώστας Αποστολίδης, Γιώργος «Βαμπίρ» Τοπαλίδης, Γιώργος Καζέλης, Φώτης Δεμερτζής».

 

Αγγελιοφόρος. Θεσσαλονίκη,  28 Απρίλη 2007

Μνημη Κ. Κουβίδη, Χ. Τσοκανή

Διαβάστηκε στην βραδιά 'Θυμόμαστε τον Κώστα Κουβίδη' που οργάνωσε το ΠΑΡΑΦΩΝΟ στις 20/4/2008. Η Χαρίκλεια Τσοκανή είναι μουσικολόγος και καθηγήτρια στο Πάντειο.

tsokani

Μνήμη Κ. Κουβίδη

 

  Τον   Κωνσταντή  τον γνώρισα  από  τον  φίλο μου  τον Δήμο την περίοδο  που ετοίμαζα  τη  μελέτη  μου  για  τον μύθο  της  Μέδουσας  και  τη  μυθική καταγωγή  της  μουσικής. Συνάντησα ένα  νέο πρόσχαρο και ταυτόχρονα  σοβαρό, μ’ εκείνη  τη δροσερή σοβαρότητα που δίνει στα  πρόσωπα  ορισμένων νέων  ο ζήλος τους, η αφοσίωσή τους  σε κάτι  που όλο το πλησιάζουν  και όλο τους ξεπερνά. Στον  Κωνσταντή αυτό το κάτι ήταν η μουσική. Συναντηθήκαμε λοιπόν σ’ έναν  κοινό τόπο, τη μουσική, εγώ από τη μεριά  της μελέτης  εκείνος από τη μεριά της καλλιτεχνίας. Σ’ αυτόν   τον  κοινό  τόπο ηχούσαν δυο πράγματα: το πνευστό, ο αυλός του οποίου προσπαθούσα  να  ανιχνεύσω το ποιόν και τη σημασία  του και  από  την άλλη τα κρουστά  του Κωνσταντή. Από την πρώτη στιγμή  ταυτίστηκαν μέσα  μου ο ρυθμός και τα χτυπήματα  των τυμπάνων  και  των  δίσκων  με  τον παλμό  της νεότητας  του Κωνσταντή.   Καθώς  τον έβλεπα  μερικές  φορές  σκυμμένο μπροστά  από τα τύμπανα  ή  περιστρεφόμενο  γύρω  τους  μου φαινόταν  ότι παραδινόταν  σ’ ένα  ρεύμα  που δεν μπορούσε παρά να είναι το ίδιο το ρεύμα  μιας  ζωής  που χαίρεται  να αυτοσχεδιάζει, να  επιταχύνεται  και  να επιβραδύνεται, να κοπιάζει, αλλά  και να πανηγυρίζει  επειδή   ο κόπος  αυτός  δεν χαραμίζεται. Πραγματικά, μ’ αυτό το παιδί  είχα  την εντύπωση  ότι τίποτα  δεν  γίνεται άσκοπα, δεν  το κάνει  εκείνος  άσκοπα. 

  Συμβαίνει  συχνά  όταν ακούω  νέους  μουσικούς, ιδιαίτερα  ντράμερς,  να προσέχω  μια τάση  τους,  ανεξέλεγκτη  σχεδόν,  να  επιβεβαιώσουν  στον ίδιο τους  τον εαυτό μια ικανότητα, μια δεξιοτεχνία. Μοιάζει  σαν  μια απόκλιση του ήχου, ένα λοξοδρόμημα  που δεν κατορθώνει   να  επιστρέψει  στον κύριο άξονα. Αυτό  το « ξεχείλωμα», ας  το πω  έτσι, δεν το είχα παρατηρήσει  όσες φορές  άκουσα  τον Κωνσταντή. Κ’ αυτό  μου  μετέφερε  από τη μεριά  του  μια  ηρεμία  και μια  γλυκύτητα  και πάνω  απ’ όλα  την αίσθηση ότι όσα κάνει, ξέρει – και  πόσο  νωρίς  το ήξερε  αυτό ! – ότι είναι  τα  εντελώς  απαραίτητα. Στις  συζητήσεις μας  επίσης  ήταν απόλυτα  διαλογικός, συνδεόταν  δηλαδή  ακριβώς   με  το  αντικείμενο  της  κουβέντας   μας  και  δεν έβρισκε  προσχήματα  για  να  μιλήσει  γύρω  από άλλα  ζητήματα.

  Χρειαζόμουν  αυτή τη  στάση, χρειάζομαι  πάντα  να  βλέπω  και  ν’ ακούω  τον εξελισσόμενο  ήχο  της  ωριμότητας   μέσα  σ’ έναν  άνθρωπο  που  δεν έχει  ακόμα  ωριμάσει  εντελώς  από  βιολογική  σκοπιά. Ο  Κωνσταντής ήταν  η ενσάρκωση  της  στάσης  αυτής.  Γι  αυτό  και  θα  κρατήσω  μέσα  μου  ζωντανή  τη  μνήμη  αυτού  του  νεαρού   με  το  διονυσιακό παίξιμο  και  το  απολλώνιο  βλέμμα. Και πιστεύω  ότι  οι ήχοι  που  μας  προσέφερε  καθώς  και  τα  χαμόγελά του  στο  τέλος  με   το  χειροκρότημα  δεν  θα  σβήσουν  ποτέ.

Χαρίκλεια  Τσοκανή

Κ. Κουβίδης, Γκ. Χατζηαλεξάνδρου

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «ΑΥΛΑΙΑ» της Θεσσαλονίκης, τεύχος Ιούνη 2007

Κώστας Κουβίδης

Δύσκολο να μετρηθεί το ταλέντο, ωστόσο όταν ξεφεύγει από το μέσο όρο είναι αδύνατο να μην χαρακτηριστεί ως εξαιρετικό. Στη μουσική, βασικά (όχι όμως αρκετά) θεωρούνται το μουσικό αυτί, η αίσθηση του ρυθμού. Μουσική αντίληψη, ευαισθησία, κριτήριο, τελειομανία, ανεπτυγμένη αίσθηση του ωραίου. Οι περισσότεροι επαγγελματίες μουσικοί που διαπρέπουν διαθέτουν κάποια από αυτά, σπάνια όλα. ‘Οταν απαντώνται όλα σε ένα πρόσωπο τότε ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για εξαιρετικό ταλέντο!

Στην περίπτωση του Κώστα Κουβίδη υπάρχουν όλα αυτά τα χαρίσματα μαζί με τη χωρίς όρους αγάπη για τη μουσική αλλά και την αμέριστη υποστήριξη δύο ξεχωριστών ανθρώπων, των γονιών του.

Ξεκίνησε να παίζει ντραμς σε ηλικία 12 ετών στη Θεσσαλονίκη όπου μεγάλωσε. Μέχρι τα 18 φοίτησε στο σύγχρονο ωδείο. Στα 14 (1991) ξεκίνησε να ασχολείται με την jazz μουσική παρέα με τον Χάρη Καπετανάκη και αργότερα τον Γιάννη Οικονομίδη, με τους οποίους συνδέθηκε με στενή φιλία και διατήρησε μακρόχρονη συνεργασία σε διάφορα τζαζ σχήματα. Η τζαζ είναι το κατεξοχήν δύσκολο πεδίο που μπορεί να δοκιμαστεί ένας drummer και δη σε τόσα νεαρή ηλικία, γεγονός που φανερώνει την πρώιμη ωριμότητά του. Στα 1 9 φεύγει για σπουδές στο Berklee College of Music (Boston) με υποτροφία όπου διδάσκεται από κορυφαίους μουσικούς, όπως: Ron Savage, Joe Hunt, Jackie Santos, Yoron Israel, Ron Mahdi. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα παίζει σταθερά με πολλούς γνωστούς μουσικούς και groups  (Γ. Κοντραφούρης, Jazz Frequency quintet, Jazz Warriors, Τ. Πατερέλης κα) σε clubs και φεστιβάλ (Δημήτρια, Πανευρωπαϊκό jazz festival Αθηνών κ.α.). Έχει εμφανιστεί με τον Graig Bailey, την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Deborah Davies και τη Sheila Jordan.

Το παίξιμο του Κώστα χαρακτηρίζεται -από την αρχή ακόμα- από απίστευτη ωριμότητα και σεμνότητα όπως και η στάση του ίδιου απέναντι στους συναδέλφους. Συνήθως από τα εξαιρετικά ταλέντα και ιδίως από τα «παιδιά θαύματα» περιμένει κανείς ιδιοτροπίες, ίσως κάποια έπαρση όχι όμως και από το συγκεκριμένο «παιδί θαύμα». Η αυξημένη του αντίληψη και ευαισθησία τον οδήγησαν σε αξιοθαύμαστη σεμνότητα, τελειομανία και πολλές φορές στο να είναι αυστηρός με τον εαυτό του αλλά και στο να θεωρείται ιδανικός συνεργάτης. Αέρινη αίσθηση του ρυθμού, μουσικότητα που βγάζει νότες και τραγούδι από ένα κατεξοχήν ρυθμικό όργανο, αντίληψη του τι παίζουν οι υπόλοιποι και η ανάδειξή τους, όλα χαρακτηριστικά του ιδανικού drummer, του Κ. Κουβίδη.

Τελικά, ο Κώστας Κουβίδης ήταν ο καλύτερος drummer στην Ελλάδα. Και τολμώ επιτέλους να πω αυτή την αναμφισβήτητη αλήθεια - που συχνά οι ανασφάλειές μας, η διπλωματία μας αλλά και η σεμνότητα αυτών που αφορά, δεν μας αφήνουν να ξεστομίσουμε ή ακόμα και να παραδεχτούμε -γιατί πια το σπουδαίο αυτό μυαλό και ταλέντο, ο φίλος μας εντελώς απρόοπτα και πρόωρα έφυγε από κοντά μας.

Δεν θέλω το συγκεκριμένο γραπτό να θεωρηθεί «νεκρολογία». Μια απόπειρα μόνο να παρουσιάσω το πληθωρικό ταλέντο, τα χαρίσματά του Κώστα Κουβίδη αλλά και να αναπολήσω τη γλύκα που μου άφησε σαν άνθρωπος. Ένα αφιέρωμα είναι σε ένα φίλο, που ίσως θα έπρεπε να γραφτεί (και θα μπορούσε) πολύ νωρίτερα. Έτσι, για να γνωρίσετε ένα σπουδαίο μουσικό. . .

 

Για τον Κώστα, by Mc Yinka

Για τον Κώστα

Ψάχνοντας  να βρώ λόγια για να τιμήσω τη μνήμη αυτού του ανθρώπου καταλήγω πάντα σε ένα πράγμα. Σε αυτό που ήθελε να προβάλει και να προσεγγίσει με όλη του την ενέργεια, το feel.

Ήταν αρχές του 2004 θυμάμαι, και εκείνη την εποχή έπαιζα  στο GURU, η Φαίη είχε γνωρίσει έναν ντράμερ από τη Θεσσαλονίκη και μου έλεγε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να τον γνωρίσω, μου έλεγε ότι έπαιζε αυτά τα αλήτικα drum beats.

Ήρθε μια βραδιά στο GURU και είπαμε να βρεθούμε σε κάποιο στούντιο.

Στα τζαμαρίσματα έδειξε τα αναμφισβήτητα skills του πάνω στο όργανο και ότι κατείχε καλά αυτή την περιβόητη «γλώσσα», όπως μας έλεγε ο ίδιος, δηλαδή τον τρόπο επικοινωνίας των παιχτών πάνω στο παίξιμο, τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Γι αυτόν  το να κάνει μια Hip Hop Soul, Rn’B μπάντα στην Αθήνα ήταν δεδομένο, ήξερε ότι μπορούσε να μεταδώσει τον τρόπο στους παίχτες, φτάνει αυτοί να ήταν πρόθυμοι να τον δεχτούν.

Όσο περνούσε ο καιρός, παίζοντας και κάνοντας παρέα μαζί του, μπορώ να πώ ότι ήταν από αυτούς που με έκαναν να αντιληφθώ κι άλλα πράγματα για την Μαύρη Μουσική. Τύπος πειθαρχημένος, πάντα ουσιαστικός, με σεβασμό και αφοσίωση  στη μουσική, παίχτης που πάνω απ΄όλα ήθελε να σε φτιάξει, να σε πορώσει με το παίξιμο του.

Γούσταρα να βλέπω αυτό το χαμόγελο του όταν είχε κλειδώσει η μπάντα και έβγαινε αυτό που έπρεπε.

Ο Kubo ήταν: Αυτό που έπαιζε, σκληροπυρηνικός, ασυμβίβαστος και αλήτης με τη μουσική έννοια, αυστηρός γιατί είχε δώσει τα πάντα στην τέχνη του και δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του.

Ένας παίχτης, χαμένος στις εκρήξεις που του προσέφεραν οι αγάπες του:

η Gospel, η Jazz, η Hip Hop, η Funk.  

KUBO YOU NEVER STOPPED FROPPING THE BEAT!

YOUR BEAT GOES ON!


                                 Μανώλης Αφολάνιο AK Mc Yinka
                                                                  Μάης 2008

Αφίσες αφιερωμένες στον Κώστα.

Βασιλιάς του δρόμου, 2011

Βασιλιάς του δρόμου, του Δημήτρη Αρβανίτη, αφιερωμένη στον Κώστα Κουβίδη (2011)

king of the road

Παγκόσμια Ημέρα μνήμης θυμάτων τροχαίων, 2010

Παγκόσμια Ημέρα μνήμης θυμάτων τροχαίων, του Δημήτρη Αρβανίτη (2010)

WDRA2

Βίντεο αφιερωμένα στον Κώστα.

Jam for Kostas Kouvidis - Mc Yinka & The Urbanix

Μουσικο Carousel - "Οι ριζες του Hip-Hop"

Mc Yinka & The Urbanix
Mc Yinka - vocals
Χρήστος Θεοφιλόπουλος - keys
Δημήτρης Γρηγοριάδης - drums

μαζί με τους:
Γιώργο Παλαμιώτη - bass
Φένια Παπαδόδημα - vocals